| Menu strony: |
 | ||||||||||
|
Historia naszej szkołyJest pewna wioseczka Jest pewna wioseczka w mieleckim powiecie a jakie jej imię z treści odgadniecie. Wściekłym zębem wojny mocno nadszarpnięta Do dziś wespół z ludźmi mieszkają cielęta. W wiosce tej jest szkoła w baraku się mieści a o tym baraku bujne krążą wieści. Lecz cóż barak winien, że doznał godności i miast być kurnikiem szkołę sobie gości? Mimo więc, że barak lichej jest jakości często w swym ubóstwie zacnych wita gości. Przyjadą, pokręcą mądrymi głowami odjadą zajęci innymi sprawami. A barak przeciętny z nędznymi ścianami jak świecił, tak świeci tęgimi dziurami. Że okna bez szybek, że piece się walą, że drzwi są bez klamek są tacy co chwalą. I szklą jak umieją zamiast drzwi to blachę a wiatr jak hulał tak hula w baraku. Że zamek się zatnie, wszak nic to nie szkodzi , oprócz drzwi są okna, którymi się wchodzi. A że nauczyciel trochę się ośmieszy poziom się podniesie wśród dziecięcej rzeszy. Najpiękniej ów barak sławiony w powiecie wygląda wśród wichrów i śnieżnych zamieci. Wówczas to dzieciska z radości pękają bo prosto do ławek na łyżwach wjeżdżają. I dobrze, że sport ten tak lubią zawzięcie bo w takiej lodówce zamarzły by przecie. A że dyscyplina zostaje na boku kiedyś się podniesie nie w tym, w trzecim roku. Choć lat sześć trwa szkoła mówić nie wypada że jednego krzesła dotąd nie posiada. Sześć lat się już robią gdzieś hen w Kolbuszowej lecz kiedy się zrobią - nikt tego nie powie. Tymczasem ucząca gdy z sił już upada niby w kabarecie na stole zasiada i razem ze stołem rytmicznie się kiwa, a dziatwa jak w cyrku patrzy na te dziwa. I cóż ją obchodzą lwy albo mamuty Kiedy przed oczyma błyszczą pani buty. I tak z roku na rok stan taki się wlecze, a kto uczyć przyjdzie czym prędzej uciecze. Co roku więc w szkole personel się zmienia bo nikt wstawiać nie chce swojego imienia. Poza tym, gdy ujrzy wygody, mieszkanie wymyka z wioseczki na karku złamanie. I klnie po sapersku na wszystkie baraki, zmyka gdzie pieprz rośnie lub zimują raki. I któż na tym cierpi? Wszak szkoła, wszak dzieci Poziom zamiast w górę z góry na łeb leci. Gdy zaś raz do roku inspektor tu wpadnie to syczy i wyje wzorowo, przykładnie. Ja mu się nie dziwię, lecz dziwię się sobie że trzysta dni wyję i robię, i robię. Lecz kiedy kierownik z Prezydium zawita podanie do biurka... i odwrót bez kwita na wapno, na cement na zamki, na klamki... " Do luftu kierownik oprawić go w ramki ". Lecz skąd tu materiał, wziąć znowu? O rety! gdy dotąd bez ramek i szkła są portrety! Nieczuli na pisma nieczuli na mowę, a ta, ten i tamten wciąż suszy im głowę. Źle robi - to racja zmyć raczej wypada i zamiast u dołu w górze zacząć gadać a wtedy być może ów barak w powiecie straci na swej sławie lecz zyskają dzieci. Z tej oto powiastki morał płynie taki nie czekać na halniak lecz burzyć baraki. A potem? ktoś spyta "Budować i kwita". Wiersz ten, z listem, prośbą o zezwolenie na budowę szkoły skierowała pani Janina Górniak do ówczesnego prezydenta kraju Bolesława Bieruta. Do listu dołączyła kartkę namalowaną przez ucznia Jana Grzecha, rysunek przedstawiał barak - pochylone ściany i dziurawy dach oraz nauczycielkę siedzącą pod parasolem na biurku. Rysunek podpisany był tak " W takiej szkole uczą się dzieci w Janowcu". Rysunek był bardzo ładny. W ciągu dwóch tygodni została zatwierdzona budowa szkoły. Praca przy budowie szkoły trwała dwa lata. W komitecie budowy szkoły byli panowie: Nosal Jakub, Nosal Wawrzyniec, Pryga Władysław, Grzech Władysław, Bielat Ludwik, Pryga Franciszek Madura Jan. Kierownikiem budowy był pan Bukowy, a pracą kierował pan Józef Kurek. Niestety pani Janina Górniak pracy w nowej szkole już nie podjęła, gdyż została przeniesiona do Szkoły Podstawowej w Partyni. Ale napisała wiersz jako podziękowanie za budowę szkoły w Janowcu. W podzięce Nie było szkoły w wiosce mej Długich dziesiątki lat. W większej kulturze wzrastał las niż siostra ma i brat. Chłop dbał o las, choć pańskim był Wszak to nie żaden mit A w chłopskiej wsi cóż to za dziw? Analfabetyzm kwitł. Mijały wieki krzywd i próśb Lecz człowiek to nie las. Chłop ujął w dłoń historii pług Wolności zasiał brzask. Dziś w wiosce mej zasługą mas Wszak to nie żaden mit Wspaniałej szkoły wyrósł gmach Mej wioski marzeń szczyt. Polsko ludowa, Polsko mas! Dzisiaj gromada ma Dzięki swe składa u Twych władz i pieśni wdzięczności łka. Ludowa Polsko, Polsko mas W przyszłość zwycięską patrz Budować Ciebie będziemy wszak Jak ty budujesz nas. I w nowej szkole dziele Twym Wyrośnie człowiek nów. W traktor przekłuje stary pług Mocą swych rąk i głów. Pani Janina Górniak była z wykształcenia polonistką, stąd też zamiłowanie do poezji i literatury, przy czym bardzo ładnie malowała. Budowę kończy nowy kierownik szkoły - baraku pan Tadeusz Dzioba. Budowę ukończono w 1954 roku i we wrześniu tego roku pierwsi uczniowie rozpoczęli naukę. Był to nowy budynek z cegły. W tym czasie do pracy w szkole przybyli: pan Franciszek Marnik i pani Klotylda Smaczniak (późniejsza żona pana Dzioby). Nowy kierownik znany był w okolicy ze swoich zainteresowań: pszczelarstwem i myślistwem. Lata 1954/55 to pierwsze lata nauki w dzisiejszej szkole. Była to szkoła Ogólnokształcąca Stopnia Podstawowego, siedmioklasowa. Szkoła posiadała siedem klas, przedszkole i dwa mieszkania dla nauczycieli. Warunki lokalowe polepszyły się, praca stała się łatwiejsza. Z pewnością nauka i praca przynosiła więcej satysfakcji zarówno uczniom jak i nauczycielom. Tymi, którzy właśnie wtedy po raz pierwszy przekroczyli próg nowej szkoły byli: Weronika Babiarz, Tadeusz Cyganowski, Bronisław Grzech, Czesław Nosal, Stefania Para, Danuta Pulak, Marian Siembab, Henryk Skowron i Krystyna Żytniak. W 1955 roku kierownikiem szkoły zostaje pan Aleksander Ochalik. Uczyli wówczas następujący nauczyciele: pani Helena Ochalik, pani Zofia Szkotnicka, pani Zofia Grzyb oraz państwo Cecylia i Aleksander Wilkowie. Klasy miały po 12,13 uczniów. Istniało wtedy przedszkole, które prowadziła pani Zofia Grzyb (Nosal). Przedszkole znajdowało się w dzisiejszej sali gimnastycznej, która jako jedyna posiadała parkiet. W szkole przez dwa lata wprowadzone było dożywianie dzieci, było to mleko z ryżem i chleb z marmoladą (były to lata 1957-58). Od 1957 roku do Szkoły wprowadzona była nauka religii, zawieszono krzyże. Naukę religii prowadzili księża: Zygmunt Zając Mieczysław Ryba. Nauka religii trwała do 1960 roku, a później przeniesiono ją do ochronki. Do Szkoły uczniowie chodzili sześć dni. Często uczniom grywał na akordeonie pan Aleksander Wilk, a pani Zofia Szkotnicka uczyła tańczyć. W lutym 1959 roku w Szkole odbywał się kurs kroju i szycia prowadziła go pani Starzyk. Miał on około 30 uczestniczek. Pan Aleksander Ochalik pełnił swą funkcję do 1960 roku. W nowym roku szkolnym 1960/61 kierownictwo objął pan Tadeusz Łakomy, a od 1963/64 pan Adam Swół, który pracował wraz z żoną Władysławą, w tutejszej szkole (z niewielką przerwą) aż do 1987 roku. W skład ówczesnego grona nauczycielskiego szkoły wchodziły następujące nauczycielki: Maria Witas, Józefa Finor, Stanisława Ptak, Julia Róg, Emilia Kalita, Zofia Cetnar i Maryla Ragan. Szkoła liczyła ponad 100 uczniów. Prowadzone były różnego rodzaju zajęcia, działała drużyna zuchowa, harcerska oraz LOP, Spółdzielnia Uczniowska. Budynek wykorzystywany był nie tylko do nauczania na szczeblu podstawowym. Prowadzona tutaj była edukacja dorosłych, od 1961 roku przygotowywano tutaj młodzież do zawodu rolnika, w ramach Szkoły Przysposobienia Rolniczego, której kierownikiem był najpierw Tadeusz Łakomy, a później Adam Swół. Przedmiotów zawodowych uczyła Stanisława Augustyn. Szkoła Przysposobienia Rolniczego działała przez osiem lat i została przeniesiona do Żarówki, gdzie istniała do 1975 roku. W latach 1975- 85 dzieci dowożono do Zbiorczej Szkoły Gminnej w Radomyślu Wielkim, a w Janowcu funkcjonowała czteroklasowa Szkoła Podstawowa (kierowniczką wówczas była pani Władysława Swół), następnie działała sześcio - oddziałowa Szkoła Podstawowa. Od września 1987 roku dyrektorem szkoły został magister Wiesław Augustyn, który pełnił swą funkcję do dnia 7 lutego 2000 roku, kiedy to dyrektorem szkoły została pani magister Anna Panek (Cetnar). W szkole uczyło się wówczas 149 uczniów. Było osiem klas i oddział przedszkolny, grono pedagogiczne liczyło dwunastu nauczycieli - Barbara Augustyn (polonistka), Krystyna Cetnar (nauczyciel matematyki i bibliotekarka), Grażyna Chmura, Beata Kiełbasa, Józefa Skowron (nauczycielki nauczania początkowego), Danuta Pryga (oddział przedszkolny), Barbara Kurcz (nauczycielka fizyki, chemii i biologii), Sabina Ćwiek (Remian) - nauczycielka historii i geografii, Tadeusz Sołtys ( nauczyciel matematyki i techniki), Tadeusz Wałaszek (nauczyciel języka polskiego i rosyjskiego), Koczocik Piotr (wychowanie fizyczne), Stachura Beata (matematyka), a religii uczył ksiądz Jan Ligas. Obecnie dyrektorem szkoły nadal jest pani magister Cetnar Anna. Szkoła została odremontowana: wymieniono: okna na plastikowe, drzwi wejściowe, dach został pokryty blachą, zmieniono elewację zewnętrzną, wyremontowano sale lekcyjne, sale gimnastyczną (wymalowano, zmieniono podłogi, drzwi, karnisze, firany, meble) oraz wyremontowano łazienki. Dawne mieszkanie po remoncie zostało przeznaczone na klasę informatyczną, (wyposażoną w nowe komputery), kuchnię (wyposażoną w piękne meble) oraz jadalnię gdzie uczniowie spożywają gorące posiłki. Przy szkole są jeszcze dwa mieszkania, gdzie mieszkają nauczyciele tutaj uczący. Obecnie w szkole uczy się ponad 60 uczniów. Jest 6 klas i oddział przedszkolny. Wszyscy nauczyciele posiadają wykształcenie wyższe. Uczy 9 nauczycieli: Katarzyna Madura (oddział przedszkolny), Małgorzata Jeniec, którą obecnie zastępuje Małgorzata Batko, Małgorzata Krzystyniak, Grażyna Chmura (nauczanie zintegrowane), Aneta Misiewicz (matematyka informatyka), Tadeusz Wałaszek (język polski), Sabina Remian ( historia i przyroda), Paulina Grzech - Lis (język angielski), Barbara Połeć (wychowanie fizyczne) i ksiądz Paweł Stabach (religia). Dzieci uczą się w dziewięciu klasach, (klasopracowniach oraz sali gimnastycznej i informatycznej). Pracują tutaj dwie panie sprzątające: Czesława Błachaniec i Maria Frankowicz oraz konserwator pan Jan Pęczek. W szkole jest Spółdzielnia Uczniowska (opiekun pani Małgorzata Jeniec a obecnie w zastępstwie Aneta Misiewicz), która prowadzi sklepik z różnymi smakołykami i słodkościami. W sklepiku sprzedają uczennice klasy VI: Aneta Sztejenka i Beata Wolak. Dzieci objęto dożywianiem, we wcześniejszych latach były to bułeczki drożdżowe i herbata, obecnie są to zupy lub drugie dania przywożone ze Szkoły Podstawowej w Żarówce. Dzięki wspaniale wyremontowanej kuchni i jadalni dzieci mogą smacznie i czysto zjadać gorące posiłki (wcześniej jadano w klasach). |